Του Γιώργου Ουρσουζίδη
Τα ζητήματα  εξωτερικής πολιτικής, ιδιαίτερα σε περιόδους πολεμικών συρράξεων,είναι σύνθετα ζητήματα και απαιτούν μελέτη και επιδέξιο χειρισμό και δεν προσφέρονται ούτε για πολιτική αντιπαράθεση ούτε γιαεπιπόλαιες αντιπαραθέσεις. Αυτή ήταν σταθερή αρχήκαθ’ όλη διάρκεια τηςθητείας μου στη Βουλή των Ελλήνων, αλλά και στα χρόνια που ακολούθησαν. 

Στο πλαίσιο αυτό, αισθάνθηκα την ανάγκη να δημοσιοποιήσω τη θέση μουσχετικά με τον πόλεμο στο Ιράν, μετά την εμπλοκή της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας (ΕΛΔΥΣΑ) στην αναχαίτιση ιρανικών πυραύλων, που αναμφίβολα αποτελείκομβική εξέλιξη και συνιστάdefacto εμπλοκή της Χώρας μας στις τρέχουσες συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή.

Συγκεκριμένα, στις 19 Μαρτίου 2026 επιβεβαιώθηκε ότι η ελληνική πυροβολαρχία Patriot PAC-3 κατέρριψε δύο ιρανικούς βαλλιστικούςπυραύλους που στόχευαν σε υποδομές στο έδαφος της Σαουδικής Αραβίας.Σημειώνεται ότι η ελληνική αποστολή βρίσκεται στη Σαουδική Αραβία από τον Σεπτέμβριο του 2021 με σκοπό την προστασία κρίσιμων ενεργειακών υποδομών, όπως οι εγκαταστάσεις της ARAMCO(κρατική εταιρεία πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας). Η παρουσίαμας εκείεντάσσεται στο πλαίσιο της ελληνικής «αμυντικής διπλωματίας» για την ενίσχυση των δεσμών με τις χώρες του Κόλπου και την εξασφάλιση της ενεργειακής ασφάλειας. Πρόκειται, δηλαδή, για διμερή συμφωνία.

Στην πράξη, ωστόσο, οι ένοπλες δυνάμεις μας τέθηκαν στην υπηρεσία προστασίας των ενεργειακών υποδομών προς όφελος όσων τιςεκμεταλλεύονται. Δηλαδή της Σαουδικής Αραβίας και των ΗΠΑ, των πολυεθνικών εταιρειών παραγωγής, εμπορίας και διακίνησης προϊόντων πετρελαίου.

Δεν βρέθηκαν εκεί για να προστατεύσουν σχολεία ή κοινωνικά ιδρύματα. Στάλθηκαν εκεί για να προστατεύσουν τον «μαύρο χρυσό» και τα συμφέροντα αυτών που τον διακινούν! Σήμερα, όμως, η περιοχήβρίσκεται σε κατάσταση γενικευμένης σύγκρουσης και οι αναφορές για συντονισμένες επιχειρήσεις ΗΠΑ-Ισραήλ κατά ιρανικών στόχων, μεαντίστοιχα αντίποινα από την Τεχεράνη, αποτελούν πλέον καθημερινότητα. Ιδιαίτερα μετά την επίθεση του Ισραήλ σε κρίσιμες υποδομές στο νότιο Ιράν,καταγράφεται μπαράζ επιθέσεων με στόχο  αντίστοιχες υποδομέςαπό την άλλη πλευρά του Κόλπου. Έτσι,η ελληνική πυροβολαρχία βρέθηκε στο «μάτι του κυκλώνα» και η Ελλάδα με ενεργό συμμετοχή σε έναν ξένο πόλεμο και μάλιστα από την πλευρά των επιτιθέμενων. Αυτή είναι η ψυχρή πραγματικότητα!

Αλήθεια, έχει τη νομιμοποίηση του Ελληνικού Κράτους η παρουσία των Ελληνικών Δυνάμεων στη Σαουδική Αραβία; Η χώρα πλέον εμπλέκεται σε πόλεμο και όχι σε απειλή τρομοκρατικών ενεργειών σε βάρος των ενεργειακών υποδομών της! Τι λέει ο κ. Γεραπετρίτης; «Ψιλά γράμματα»για τον «Σταθμάρχη των Τεμπών»,είναι ο ίδιος που παρουσίασε το Τοπικό Σύστημα Ελέγχου του Σταθμού της Λάρισας ως…Τηλεδιοίκηση!

Αλήθεια, αισθάνεται δικαιωμένος ο κ. Μητσοτάκης με την κατάσταση που δημιούργησαν στον Κόλπο οι Τραμπ/Νεντανιάχου; Τους στηρίζει ακόμη ή νιώθει εγκλωβισμένος σε μια θέση που στερείται νομιμότητας σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο αλλά και την κοινή λογική;Η Ελλάδα διαχρονικά στήριζε τις θέσεις της και την ασφάλειά της στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου. Αυτό ήταν το «όπλο» της. Και όπως στην περίπτωση της εισβολής των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα (όπου ήταν αδιανόητη και ανεύθυνη η δήλωση του Πρωθυπουργού ότι «δεν είναι η ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα») το ίδιο ανεύθυνηείναι και η στάση του στον πόλεμο με το Ιράν. Διότι το Διεθνές Δίκαιο δεν μπορεί να τίθεται σε «δεύτερη μοίρα» ούτε να εφαρμόζεται ανάλογα με τις περιστάσεις.Για τον λόγο αυτό, ηάμεση απεμπλοκή μας και η στήριξη κάθε ειρηνευτικής πρωτοβουλίας, είναι η ορθή στάση που υπαγορεύει η λογική και το προφανές συμφέρον της Χώρας!

Ο πόλεμος αυτός δεν αφορά στην αποκατάσταση της Δημοκρατίας, ούτεστα «ανθρώπινα δικαιώματα», ούτε φυσικά στη θέση της γυναίκας στο Ιράν, όπως διατείνονται κάποιοι και ισχυρίζονται παραπλανητικά οι επιτιθέμενοι. 

Κανέναςαπό  τους - τουλάχιστον περίεργους τύπους  - γύρω από τον Τραμπ  δε νοιάζεται για τη Δημοκρατία ή τη θέση των γυναικών στο Ιράν. Πόσο μάλλον ο ίδιος ο Τραμπ!Η στάση του απέναντι στα δικαιώματα των γυναικών δεν δικαιολογεί τέτοιες ευαισθησίες. Αντιθέτως, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που αντιμετώπισε κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση γυναικών και ανάρμοστη συμπεριφορά. Προβάλλουν όμως τα υπαρκτά προβλήματα του θεοκρατικού καθεστώτος  και την τραγική θέση της γυναίκας μέσα σε αυτό, μόνο και μόνο για να δικαιολογήσουν τη δική τους εγκληματική δράση, με ξεκάθαρο στόχο την αρπαγή των φυσικών πόρων του λαού του Ιράν, στα πλαίσια των γεωπολιτικών συμφερόντων της τάξης που εκπροσωπούν. 

Η πολιτική της λεγόμενης «μέγιστης πίεσης»(maximumpressure) και η επιβολή κυρώσεων που εφάρμοσε ο Τραμπ έχει προφανή στόχο την οικονομική ασφυξία της Τεχεράνηςώστε να εξαναγκαστεί σε  συμφωνία καιόχι κατ’ ανάγκη στην ανατροπή του καθεστώτος ή την ενδυνάμωση της θέσης των γυναικών. Η θέση αυτή αποτελείκύριο στοιχείο της ευρείαςκριτικής που ασκείται από αναλυτές, δημοσιογράφους και πολιτικούςπαρατηρητές σχετικά με τα κίνητρα των ΗΠΑ. Το Ισραήλ έχει κάθε λόγο να  συμμετέχει και να ενισχύει τις ΗΠΑ αφού τα συμφέροντα ταυτίζονται και υπηρετεί το ίδιο δόγμα: Τον απόλυτο έλεγχο της περιοχής.

Το σκηνικό του πολέμου θυμίζει έντονα την  πολιτική επέκτασης της εξουσίας ενός κράτους μέσω κατάκτησης καιελέγχου εδαφών άλλων λαών, όπως ακριβώς ορίζει ο Λένιν τον ιμπεριαλισμό σαν επόμενο, ανώτεροστάδιο του καπιταλισμού, ήδη από 1916. 

Όταν το καπιταλιστικό σύστημα βρίσκεται σε κρίση, η διατήρηση του συστήματος απαιτεί πρόσβαση σε νέους πόρους και αυτό επιτυγχάνεται μέσω ιμπεριαλιστικών πολέμων, όπου οι ισχυροί επιβάλλουν τα συμφέροντά τους σε βάρος αδύναμων λαών, αδιαφορώντας πλήρως για τα θύματα, την αναπόφευκτη σοβαρή μόλυνση στο περιβάλλον, ακόμακαι την πιθανότητα – που ούτως ή άλλως υφίσταται – χρήσης πυρηνικών όπλων! 

Η λίστα των χωρών που βομβαρδίστηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα, με ηγεσίες είτε Ρεπουμπλικάνων είτε Δημοκρατικών, είναι τεράστια και αριθμεί πάνω από 30 κράτη. Όταν ο Τραμπ χαρακτηρίζει την παροχή πληροφοριών της Ρωσίας προς το Ιράν ως βοήθεια «χωρίς συνέπειες» (inconsequential),υποστηρίζοντας ότι η Ρωσία όντως βοηθά το Ιράν, αυτήη ήπια αντίδρασή τουφανερώνει ότι οι Ρώσοι μάλλον είχαν δίκιο, όταν έλεγαν ότι οι πύραυλοι της Ουκρανίας καθοδηγούνται από τους Δυτικούς. Έτσι, τα ιμπεριαλιστικά κράτη χωρίζουν τον κόσμο σε σφαίρες επιρροής δικαιώνοντας πλήρως την από το 1916 διατυπωμένη θέση του ηγέτη της Μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης.

Άλλωστε, στηναιφνίδια παραίτησή του ο Διευθυντής του «Εθνικού Κέντρου κατά της Τρομοκρατίας των ΗΠΑ»,Τζόζεφ Κεντ, ένας άνθρωποςπου προφανώς δεν έχει καμία σχέση με τον Μαρξισμό, περιγράφει την πραγματικότητα σχετικά με τον πόλεμο στο Ιράν με τρόπο σαφή και κατηγορηματικό.Συγκεκριμένα, στα κύρια σημεία της επιστολής του προς τον Τραμπ, ο Τζόζεφ Κεντ αναφέρει:

«Μετά από πολλή περισυλλογή, αποφάσισα να παραιτηθώ από τη θέση μου ως Διευθυντής του Εθνικού Κέντρου κατά της Τρομοκρατίας, με ισχύ από σήμερα. Δεν μπορώ με καθαρή τη συνείδησή μου να υποστηρίξω τον συνεχιζόμενο πόλεμο στο Ιράν.[…] Το Ιράνδεν συνιστούσε άμεση απειλή για τη χώρα μας, και είναι σαφές, ότι ξεκινήσαμε αυτόν τον πόλεμο λόγω πιέσεων από το Ισραήλ και το ισχυρό αμερικανικό λόμπι του». […] «Στις αρχές αυτής της κυβέρνησης, υψηλόβαθμοι Ισραηλινοί αξιωματούχοι και ισχυρά μέλη των αμερικανικών μέσων ενημέρωσης ανέπτυξαν μια εκστρατεία παραπληροφόρησης που υπονόμευσε πλήρως την πλατφόρμα σας «Πρώτα η Αμερική» και έσπειρε φιλοπολεμικά αισθήματα για να ενθαρρύνει έναν πόλεμο με το Ιράν». […] «Αυτό το περιβάλλον μονοφωνίας χρησιμοποιήθηκε για να σας εξαπατήσει, ώστε να πιστέψετε ότι το Iράν αποτελούσε άμεση απειλή για τις ΗΠΑ και ότι αν βομβαρδίζατε τώρα, υπήρχε ένας σαφής δρόμος προς μια γρήγορη νίκη. Αυτό ήτανένα ψέμα και είναι η ίδια τακτική που χρησιμοποίησαν οι Ισραηλινοί για να μας σύρουν στον καταστροφικό πόλεμο του Ιράκ που κόστισε στο έθνος μας τη ζωή χιλιάδων από τους καλύτερους άνδρες και γυναίκες μας. Δεν μπορούμε να κάνουμε ξανά αυτό το λάθος»

Παρά το γεγονός ότι ο Τζόζεφ Κεντ δεν αναφέρεται ρητά σε οικονομικά κίνητρα, αυτάπροφανώς υπάρχουν,καθώςξεκάθαρα δηλώνει ότι«το Ιράν δεν συνιστούσε άμεση απειλή για τη χώρα μας». Επομένως, ο πόλεμος δεν έχει σχέση με την προβαλλόμενη απειλή μελλοντικής χρήσης πυρηνικών όπλων, αλλά με άλλα κίνητρα τα οποία δεν μπορεί παρά να είναι οικονομικά.Τι άλλο;

Όπως και να το δει κανείς, η παραίτηση περιγράφει «εκ των έσω»τη ζοφερή πραγματικότητα που ζούμε, το πόσο ανεύθυνη καιεγκληματική είναι η πολιτική Ισραήλ/ΗΠΑ που λειτουργεί για πολλές δεκαετίες ως βασικός παράγοντας αποσταθεροποίησης της περιοχής και του κόσμου ολόκληρου!

Κρίση αληθείας άραγε ή προσπάθεια αποποίησης ευθυνών, ώστε να αποφύγειο κ. Κενττις συνέπειες που αναπόφευκτα θα ακολουθήσουν;Εκτιμώ ότι κάποιοι από το περιβάλλον του Τραμπ, ίσως και ο ίδιος, θα τεθούν προ των ευθυνών τους, ιδιαίτερα αν τα πράγματα δεν εξελιχθούν με τον τρόπο που υπολόγιζαν. Η πραγματικότητα σήμερα δεν δικαιώνει τις εκτιμήσεις για «Ταχεία Νίκη», όπως υπολόγιζε οΤραμπ και οι Ισραηλινοί,καθώς:

Ο πόλεμος αυτός είναι «ασύμμετρος», το Ιράν γνωρίζει ότι δεν θα αντέξει -παρά το ότιδείχνει προετοιμασμένο στα χτυπήματα τωνΤραμπ/Νεντανιάχου– εκτόςκαι αν εμπλακούν ενεργά στο πλευρό του οι άλλες μεγάλες δυνάμεις. Επί του παρόντος πάντως δείχνει μια μεγάλη και, απρόσμενη για πολλούς, ανθεκτικότητα, ενώ απαντά στις επιθέσεις με τρόπο που αιφνιδιάζει τους επιτιθέμενους. Και το ερώτημα που πλέον προκύπτει,δεν είναι μόνο πόσο θα αντέξει το Ιράν, αλλά μέχρι ποίου σημείου είναι διατεθειμένοι να φτάσουν οι επιτιθέμενοι. Αν δηλαδή προτίθενται να χρησιμοποιήσουν όλη τη γκάμα του οπλοστασίου τους, γεγονός που θα ανοίξει τις «πύλες της Κόλασης». Χωρίς να είμαι διεθνολόγος ή αναλυτής πολεμικών επιχειρήσεων, φοβάμαι ότι οι επιτιθέμενοι θα εξαντλήσουν το οπλοστάσιό τους με το επιχείρημα… «αναγκαστήκαμε να το πράξουμε»! Εξάλλου, το έχουν ξανακάνει. Και ήταν οι μόνοι στην ιστορία της ανθρωπότητας!

Με την ελπίδα ότι δε θα τολμήσουν ξανά το ατόπημα, ίσως επειδή πιστεύουν ότι το Ιράν έχει ήδη στην διάθεσή του αντίστοιχα όπλα - ακόμα και έτσι – ας μετρήσουν τις συνέπειες!

Προσεγγίζοντας τον πόλεμο αυτό από την σκοπιά των εθνικών μας συμφερόντων, μεταφέρω τα λόγια που μου είπε, εδώ και σχεδόν 50 χρόνια, ο φίλος και συμφοιτητής μου από τον ΛίβανοBassamBataoui:

«Έλληνα, όταν θα έρθει η σειρά σου, μη νομίζεις ότι θα σε ρωτήσουν»!