Ανακοινώνεται από το Δήμο Βεροίας ότι ξεκίνησε η εφαρμογή του προγράμματος καταπολέμησης κουνουπιών από τον ανάδοχο φορέα «ΑΠΕΝΤΟΜΩΤΙΚΗ ΓΙΑΝΝΙΤΣΩΝ - ΠΑΠΑΣΤΑΜΚΟΥ ΜΕΡΟΠΗ & ΣΙΑ Ο.Ε.» στους οικισμούς του Δήμου. Το πρόγραμμα, που λειτουργεί συμπληρωματικά στο αντίστοιχο πρόγραμμα της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, περιλαμβάνει επεμβάσεις προνυμφοκτονίας με ταυτόχρονη περιεστιακή ακμαιοκτονία σε ιδιωτικούς χώρους (βόθρους, αυλές κτλ), με χρήση εγκεκριμένων βιοκτόνων σκευασμάτων.

Για την τρέχουσα Εβδομάδα 19 – 23/5/2025 το συνεργείο θα βρίσκεται στις Κοινότητες Ν.Λυκογιάννης, Μακροχωρίου, Διαβατού και Κουλούρας της Δ.Ε. Απ. Παύλου, σύμφωνα με το παρακάτω πρόγραμμα, εφ’ όσον επιτρέψουν οι καιρικές συνθήκες.

� � Δεν το λέμε μόνο εμείς – το λένε και οι πελάτες μας!

� � Η ποιότητα, η ταχύτητα και η εξυπηρέτηση… είναι πάντα στο επίκεντρο Είμαστε εδώ για να σας βοηθήσουμε με κάθε σας ανάγκη! � �

� � Εδέσσης 16, Βέροια

☎ 23310 77557

� � Βετσοπούλου 46, Αλεξάνδρεια

☎ 23330 22033

� � www.melanaki.gr

ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βέροιας | ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΗ ΣΚΗΝΗ 2025

Θεατρική Ομάδα ΣΤ΄Δημοτικού Τρίτο Κουδούνι

«Ο ΤΡΩΪΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ»

ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΜΑΪΟΥ 2025, ώρα 19:00

ΑΝΤΩΝΙΑΔΕΙΟΣ ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ

Συντελεστές

Κείμενο - Σκηνοθεσία: Χρήστος Κυπαρισσόπουλος

Σκηνογραφία/Ενδυματολογία: Δημήτρης Γεωργόπουλος

Κινησιολογία: Αφροδίτη Γεωργιάδου

Φωτισμοί: Γιώργος Βέγκος

Ηχοληψία/ Τεχνικός Ήχου: Αλέξανδρος Καροτσέρης

Στήσιμο αφίσας: Γιάννης Χατζηγεωργίου 

Οργάνωση Παραγωγής-Προβολή: ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βέροιας

Επί Σκηνής (αλφαβητικά):

Βασιλιάδου Άννα Μαρία, Βλάχου Δήμητρα, Γκάλαβου Μαρία, Γκανίδου Αναστασία, Δανίκα Μαριάννα, Κυπαρισσοπούλου Ιωάννα, Λάλα Μαρία, Μπελέγκου Ιζαμπέλα, Νατσούρα Μαριλίζα, Ντάμτσιου Μαρίνα, Ξυλοπετσίδου Πετρούλα, Ουσουλτζόγλου Ιωάννα, Παπαοικονόμου Αναστασία, Σαμανίδου Νικολέτα, Ταϊγανίδου Χρυσάνθη, Τζιμογιάννη Μαρία, Τσαρτσαρή Μυρτώ, Τσαφή Παναγιώτα, Τσιλιγκερίδου Ευαγγελία, Τσιφλίδου Ευθυμία.

Σημείωμα Σκηνοθέτη

Μια παρωδία για τον Τρωϊκό πόλεμο μέσα από τα μάτια της κωμωδίας και της σάτιρας. 

Η ωραία Ελένη ήταν πράγματι ωραία; 

Πήγε ή μήπως δεν πήγε ποτέ στην Τροία; 

Και τι θα γινόταν αν μία άλλη, ξεχασμένη από την ιστορία γυναίκα, έπαιρνε τη θέση της;

Μήπως η ομορφιά, τελικά, είναι μπελάς; 

Και πάνω απ' όλα, ο Τρωϊκός πόλεμος έγινε... ή μήπως, τελικά, δεν έγινε ποτέ;

20 κορίτσια με σκέρτσο και μπρίο θα προσπαθήσουν με χιούμορ και απαράμιλλο ταλέντο να απαντήσουν σε αυτά και άλλα ακόμη καυτά ερωτήματα γύρο από τον γνωστότερο και μεγαλύτερο πόλεμο της ανθρώπινης ιστορίας.

---------------------------------------------------------

INFO:

Ημερομηνία:Κυριακή 25 Μαΐου 2025

Ώρα: 19:00

Τιμή Εισιτηρίου: 3 ευρώ

Χώρος: Αντωνιάδειος Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

Προπώληση:

• Γραφεία ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. (Παύλου Μελά και Μπιζανίου, 3^ος όροφος Χώρου Τεχνών Δ. Βέροιας)| καθημερινές (εκτός αργιών) 08:00 – 14:00 και Σάββατο 09:00 – 14:00 | t:2331078140 – 146
• Στα ταμεία του θεάτρου|  1 ώρα πριν την έναρξη της παράστασης

To βουνό αναφέρεται με την ονομασία Ζώνα. Το όνομα Τζένα προέρχεται από την βλάχικη λέξη ΄΄Τζεάν΄΄ που σημαίνει φρύδι και το λατινικό «gena» που σημαίνει βλέφαρο.

Είναι από τα πιο όμορφα αλλά και σχετικά άγνωστα βουνά της Βόρειας Ελλάδος.

Φύγαμε από την Βέροια στις 6 πρωινό Κυριακής  5  φίλοι  ορειβάτες .

 Φθάσαμε στην Αριδαία, βρίσκεται στη δυτική όχθη του Αλμωπαίου ποταμού. Μέχρι το 1922 ονομαζόταν Σούμποτσκο οπότε μετονομάστηκε αρχικά Αρδέα και στην συνέχεια σε Αριδαία.

Εξαπλάτανος – Ίδα – Φούστανη - Αετοχώρι – Νότια. Περάσαμε από τον Εξαπλάτανο (Παλιό όνομα Καπίνιανη) και συνεχίζουμε.

Ήταν ιδιοκτησία τσιφλικά και οι χριστιανοί κάτοικοι του ήταν καλλιεργητές στο τσιφλίκι. Τελευταίος τσιφλικάς ο Μουσταφά Σεμίτ Μπέη.

 Εδώ σε τούτο το χωριό έζησε  τα παιδικά του  χρόνια ο μεγάλος  λογοτέχνης και ποιητής Μενέλαος Λουντέμης. (1912- 1977).

Πολυγραφότατος και πολυδιαβασμένος λογοτέχνης ο επονομαζόμενος και Μαξίμ Γκόρκι της Ελλάδος.

Η ΄΄πένα ΄΄ του έχει αμεσότητα, λυρισμό, δύναμη και ρεαλισμό.

Γεννήθηκε στην Αγία Κυριακή το 1912 της μικρασιατικής Γιάλοβα.

Ήταν το μοναδικό αγόρι από τα πέντε παιδιά του Γρηγόρη Μπαλάσογλου και της Δόμνας Τσουφλίδη.

Στον μεγάλο ξεριζωμό, η οικογένεια του εγκαθίστανται πρώτα στην Αίγινα, μετά στην Έδεσσα και τελικά στο χωριό Εξαπλάτανος. Από το 1923 μέχρι και το 1932 χρονιά που έφυγε  για την Κοζάνη.

Παίρνει  ενεργά μέρος στην εθνική αντίσταση στο πλευρό του ΕΑΜ. Κατά τον εμφύλιο δικάζεται  για τα αριστερά του φρονήματα σε εσχάτη προδοσία και καταδικάζεται σε θάνατο – ποινή που δεν εκτελέστηκε ποτέ.

Εξορίστηκε στην Μακρόνησο και τον Άη  Στράτη μαζί με τον Ρίτσο και τον Μίκη Θεοδωράκη.

Το 1958 εκπατρίσθηκε στο Βουκουρέστι. Το 1967 χάνει την Ελληνική ιθαγένεια από τη διδακτορία του Παπαδόπουλου. Το 1976 επανακτά την ελληνική ιθαγένεια και επιστρέφει στην Ελλάδα. Το 1977 πεθαίνει από καρδιακή προσβολή και η σορός του εκτίθεται σε λαϊκό προσκύνημα.

Στους πρόποδες της Τζένα, σε θέση περίοπτη και σε υψόμετρο 595 μέτρων μας υποδέχεται  το χωριό Νότια.

H περιοχή έχει μεγάλη ιστορία στην περίοδο του Α΄ παγκοσμίου πολέμου  και στα χρόνια  του Εμφυλίου.

Αρχαιολογικά ευρήματα πείθουν ότι το χωριό έχει ιστορία  από την Ρωμαϊκή εποχή. Για πρώτη φορά αναφέρεται από τον ιστορικό του 11^ου αιώνα Κεδρηνό.

Το όνομα του χωριού προήλθε από το ουδέτερο ουσιαστικό το ενώτιον που θα πει σκουλαρίκι, κόσμημα, στολίδι.

Κατά τον Μικρασιατικό πόλεμο και μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών η Νότια κατοικήθηκε εξ ολοκλήρου από Πόντιους.

Αφήσαμε πίσω μας το χωριό, πήραμε τον χωματόδρομο, ψηλότερα γίνεται δασικός και δύσκολος. Ημέρα ζεστή και λαμπερή.

Αναπνέουμε εδώ και μια βδομάδα  Μαγιάτικη βροχερή αύρα που ειδικά τα πρωινά και τα μεσημέρια  είναι εμφανής.

 Τώρα κινούμαστε σε ανηφορικό δρόμο με τόση σκόνη που το αυτοκίνητο μας γίνεται αόρατο. Φθάσαμε στην είσοδο του φαραγγιού, εντυπωσιακό με κάθετα βράχια δεξιά και αριστερά, βλάστηση πλούσια, καταρράκτες μικροί παντού.

Κατάφυτο από πανύψηλες οξιές. Μπήκαμε στο φαράγγι ακολουθούμε μονοπάτι μέσα σε πυκνό δάσος με μεικτά δάση οξιάς, πλατάνια, σφενδάμια, καστανιές, φτελιές ιτιές και λίγα σκλήθρα.

Το ρέμα το διαβήκαμε περισσότερο από 15 φορές, χωρίς απώλειες.

Ανασαίνω αυτό τον δροσερό καθαρό αέρα και σκέφτομαι ότι δεν χρειάζεται  να φτάσει  κάποιος στην άκρη του κόσμου για να πάρει μια γεύση από ατέλειωτη αδάμαστη Ελληνική φύση

Πολλοί θεωρούν την Τζένα συνέχεια του Καϊκμακτσαλάν ( Βόρας), εντούτοις χωρίζεται από αυτό με τη χαράδρα Ράμνο Μπόρ και αποτελεί ξεχωριστό συγκρότημα.

Εκτεταμένα δάση φυλλοβόλων, λιβάδια και σκληρόφυλλοι θάμνοι. Το βουνό φημίζεται για τα πολλά νερά του . Μετά από ανάβαση βαθιάς δυσκολίας αφήσαμε πίσω μας το φαράγγι.

Τώρα μονοπάτι δύσβατο, αναζητάμε τα κίτρινα σημάδια, οδοιπορούμε τώρα σε πυκνό δάσος  οξιάς, μέσα από παχύ στρώμα πεσμένων φύλλων .

Γνωστός μανιταρότοπος το βουνό, φιλοξενεί πάνω από 70 διαφορετικά είδη. Γεωτεκτονικά ανήκει στη ζώνη του Παϊκου με κυρίαρχα πετρώματα τον ασβεστόλιθο, τον σχιστόλιθο και τον φλύσχη.

Πουρνάρια, φτελιές, κρανιές, κουμαριές, σφενδάμια, δρυς, οξιές σε ένα αιώνιο αγκάλιασμα.

Ήχοι διάφοροι ηχούν στα αυτιά μας φτερουγίσματα και τιτιβίσματα.

Πλούσια  ορνιθοπανίδα, η περιοχή περιλαμβάνεται στη Natura 2000 όπου αναφέρονται 153 είδη μεταξύ των οποίων ο σπάνιος γυπαετός, ο βασιλαετός, αλλά και ο απειλούμενος ασπροπάρης και το κιρκινέζι.

Συνυπάρχουν ακόμη ζαρκάδια, λύκοι, αλεπούδες και αγριογούρουνα.

Αφηνόμαστε στην ομορφιά και τη γαλήνη του βουνού.

Ανεβαίνουμε, ορειβατούμε στην ησυχία του δάσους.

Οδοιπορούμε τώρα στο απερίγραπτο βουνό, ακούμε τη συμφωνική ορχήστρα των πουλιών, αναπνέουμε την ψυχή του βουνού και νοιώθουμε το δροσερό αεράκι που μας  κρατάει συντροφιά.

Έχουμε ήδη περισσότερο από 3 ώρες  πεζοπορία και συνεχίζουμε.

Πεζοπορούμε τώρα  σε δάσος από πανύψηλες οξιές που ρίχνουν όλη την μεγαλοπρέπεια τους στα μονοπάτια του δάσους όπου αναπνέουν πουλιά και μικρά θηλαστικά.

Μετά από μια συνεχόμενη ανάβαση  4  ωρών, αφήσαμε πίσω μας το δάσος και ορειβατούμε σε γυμνό τοπίο. Στα απέραντα λιβάδια συναντούμε κοπάδι αγελάδων που βόσκουν αμέριμνα.

Τα χιόνια από τις διπλανές βουνοπλαγιές έλιωσαν εδώ και μέρες και χείμαρροι νερού ορμούν πιο κάτω, προς την πεδιάδα.

Συνεχίζουμε την ανάβαση…… βουνοπλαγιά απότομη και γυμνή από βλάστηση.

Χαρακτηριστικό της περιοχής το μοναδικό δένδρο δίπλα στη ρεματιά  που κυλάει το τρεχούμενο  νερό της  και λαμπυρίζει στο φως του ήλιου.

Ανεβαίνουμε   με  ΒΑ κατεύθυνση  που σε είκοσι λεπτά της  ώρας  επίπονης ανάβασης μας βγάζει στον αυχένα.

 Αφήσαμε αριστερά μας την κορυφή της μεγάλης Τζένα και πήραμε πορεία για την  επιβλητική  πέτρινη  κορυφή της μικρής Τζένα..

Γύρω μας απόκρημνες πλαγιές αναδύονται κυματιστά χωρίς τέλος.

Βαθιές ανάσες, οι ήπιες πλαγιές του βουνού λουσμένες στον Μαγιάτικο ήλιο του μεσημεριού συμπληρώνουν το εντυπωσιακό σκηνικό.

Μετά από μια μεγάλη επίπονη ανάβαση γεμάτη αντιθέσεις φθάσαμε στην  κορυφή.

Η θέα από εδώ προς τα ορεινά συμπλέγματα των Σκοπίων και των γύρω  ελληνικών κορφών, εκπληκτική

Απέναντι το χιονοδρομικό Κοζούφ της γειτονικής χώρας που πήρε το όνομα του από την κορυφή  του βουνού στη σλαβομακεδονική διάλεκτο.

 Ο ουρανός είναι λίγο μουντός- συννεφιασμένος αλλά κάτω χαμηλά  οι αγροί και οι κοιλάδες γέμισαν  με τη νέα ζωή της Άνοιξης,

Επιστροφή………….

Η περιπλάνηση μας στο καταπράσινο βουνό θα μείνει χαραγμένη στην καρδιά και το μυαλό με χιλιάδες εικόνες.

Για τους Ορειβάτες Βέροιας

Τσιαμούρας Νικόλαος

«Ποίηση και μουσική» είναι ο τίτλος της μαθητικής συναυλίας πιάνου του δημοτικού Ωδείου της ΚΕΠΑ Δ. Βέροιας, της τάξης του καθηγητή Θανάση Γοβαζιδάκη που θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 19 Μαΐου 2025, στη Αντωνιάδειο Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών στις 6.00 το απόγευμα.

Μικροί μαθητές συνδέονται μουσικά με την ποίηση μεγάλων ποιητών όπως ο Γ. Ρίτσος, ο Οδ. Ελύτης, ο Κ. Καβάφης, σε ένα χείμαρρο συναισθημάτων και αξιών για την φιλία, την αγάπη, την ειρήνη.

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Του Νίκου Τουμπουλίδη

Πρόεδρος Ευξείνου Λέσχης Βέροιας

Κυρίες και κύριοι  ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, 

Σκοπός της σύντομης αυτής ενημέρωσης είναι να σας μεταφέρουμε ιστορικά  και  αληθινά γεγονότα για ένα πολύ σημαντικό γεγονός της νεότερης ιστορίας μας, τη  γενοκτονία  των  Ελλήνων  του Πόντου, από  τους  τούρκους  στις  αρχές  του  προηγούμενου  αιώνα.

Σε όλη την ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας, αλλά και σε κάθε εποχή  ξεχωριστά, μεγάλος υπήρξε πάντα και συνεχίζει ακόμη να είναι ο ρόλος των  γειτόνων  κάθε  έθνους-κράτους. Με τον  εξ  ανατολών  γείτονά μας, έχουμε μια μόνιμη και αναλλοίωτη διαχρονικά διαφορά. Εκείνος θέλει  να επιβάλλεται   με  πολεμικά  μέσα  ενώ  ο  ελληνισμός  με  τη δύναμη  του  πνεύματος.

Έτσι  λοιπόν  μετά  την  πτώση  της  Αυτοκρατορίας  της  Τραπεζούντας  το  1461  το δυσμενές κλίμα για τους υπόδουλους  πόντιους  Έλληνες αλλά και για όλους τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Ανατολίας, που είχε διαμορφωθεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία  εντάθηκε ακόμη περισσότερο και  ιδιαίτερα  κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821.

Λόγω  όμως  εξωτερικών  πιέσεων  προς  τον  Σουλτάνο από το εξωτερικό, το  κλίμα  αυτό άρχισε σταδιακά να υποχωρεί με την παραχώρηση ειδικών προνομίων, γνωστών στην παγκόσμια ιστορία με τους νομικούς όρους «Χάτι Σερίφ»(1839) και «Χάτι Χουμαγιούν»(1856).

Η θεωρητική ισονομία και η θρησκευτική ελευθερία μαζί με την ανάπτυξη του εμπορίου και της οικονομίας οδήγησαν στη  δημογραφική  αύξηση   του ποντιακού πληθυσμού, στην καλλιέργεια της ελληνικής παιδείας και στην ανάπτυξη της νεοελληνικής συνείδησης.

Ο ποντιακός ελληνισμός εγκατέλειψε τα κρησφύγετά του και κατέβηκε στις παραλιακές περιοχές, όπου έκτισε καινούρια χωριά, εκκλησίες και σχολεία. Σε σύντομο χρονικό διάστημα πήρε ξανά στα χέρια του το εμπόριο ολόκληρου του Εύξεινου Πόντου και της ενδοχώρας, ενώ η Τραπεζούντα ξαναβρήκε τις παλιές δόξες  της.

Στις αρχές του 20ού αιώνα δεν υπήρχε ποντιακό χωριό χωρίς δικό του σχολείο και δική του εκκλησία. Σύμφωνα με τη στατιστική του Πανάρετου, το 1913 στις επαρχίες των έξι μητροπόλεων του Πόντου κατοικούσαν 697.000 Έλληνες, ενώ το ίδιο διάστημα, σύμφωνα με τον Γ. Λαμψίδη, λειτουργούσαν 1.890 εκκλησίες, 22 μοναστήρια, 1.647 παρεκκλήσια και 1.401 σχολεία με 85.890 μαθητές.

Ωστόσο, η πολιτική που άρχισαν  ξανά  να  εφαρμόζουν οι νεοτουρκικές κυβερνήσεις στις  αρχές  του  20^ου αιώνα, απέναντι στους   Έλληνες  ήταν εξαιρετικά εχθρική και περιλάμβανε δυσμενή οικονομικά, εκπαιδευτικά, στρατιωτικά και θρησκευτικά μέτρα, τα οποία επιβλήθηκαν γενικότερα στις χριστιανικές εθνότητες του κράτους. Η πολιτική αυτή, η οποία βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση με τις εξαγγελίες του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής G. Ουίλσον, σχετικά με την αυτοδιάθεση των λαών, οδήγησε τους Πόντιους, στη μεγάλη απόφαση να αγωνιστούν για τη δημιουργία μιας αυτόνομης Ποντιακής Δημοκρατίας

Οι Έλληνες της Διασποράς αναδείχθηκαν πρωτεργάτες στους αγώνες για τη δημιουργία μιας αυτόνομης ποντιακής δημοκρατίας με βασικούς εκπροσώπους τους Κ. Κωνσταντινίδη από τη Μασσαλία, Β. Ιωαννίδη και Θ. Θεοφύλακτου από το Βατούμ, I. Πασσαλίδη από το Σοχούμ, Λ. Ιωαννίδη και Φ. Κτενίδη από το Κρασνοντάρ  ενώ  από τους Έλληνες του ιστορικού Πόντου ξεχωρίζουν οι δύο σεβάσμιες μορφές της Εκκλησίας, ο μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος Φιλιππίδης και ο μητροπολίτης Αμάσειας Γερμανός Καραβαγγέλης

Η ελληνική  κυβέρνηση  ενώ ήταν αρχικά σύμφωνη με τον αγώνα και τις εθνικές διεκδικήσεις των Ποντίων  στο συνέδριο Ειρήνης των Παρισίων, που άρχισε το Δεκέμβριο του 1918, πιέστηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις και δεν συμπεριέλαβε τον Πόντο στο φάκελο των ελληνικών διεκδικήσεων, και, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες των Ελλήνων του Πόντου, συμφώνησε να παραχωρηθεί η περιοχή στην υπό ίδρυση Αρμενική Δημοκρατία.

Η εξέλιξη  αυτή προκάλεσε μεγάλη απογοήτευση στον ελληνισμό του  πόντου. Παρά το αρνητικό κλίμα που δημιουργήθηκε, ο ποντιακός ελληνισμός δεν πτοήθηκε. Στις 10 Μαρτίου 1921 ο μητροπολίτης Αμάσειας Γερμανός Καραβαγγέλης  πρότεινε στον τότε  υπουργό εξωτερικών  συνεργασία με τους Κούρδους και τους Αρμένιους εναντίον του κινήματος του Κεμάλ. Η κυβέρνηση όμως του Γούναρη, απομονωμένη και από τους συμμάχους, δεν πήρε καμιά πρωτοβουλία.

Μια τελευταία προσπάθεια ποντοαρμενικής συνεργασίας άρχισε καθυστερημένα στις αρχές του 1922, όταν πια τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων είχαν αλλάξει πλευρά. Εκμεταλλευόμενος την ευνοϊκή συγκυρία ο Κεμάλ πασάς, με τη φανερή υποστήριξη των μπολσεβίκων, της Ιταλίας, της Γαλλίας και τη σιωπηρή σύμπραξη της Αγγλίας, άρχισε την αντεπίθεση που έφερε και την κατάρρευση του μετώπου.

Η ποντιακή Δημοκρατία έμεινε ένα όνειρο, ενώ η καταδίκη σε θάνατο από την κεμαλική κυβέρνηση όλων των πρωτεργατών του αγώνα σφράγισε την εθνική συμφορά του ποντιακού ελληνισμού, η οποία συνδέεται με τη γενικότερη τύχη του ελληνισμού της Μ. Ασίας.

Στον ιστορικό Πόντο όμως το τέλος της ιστορίας και του πολιτισμού των Ποντίων ήταν εξαιρετικά τραγικό και σταμάτησε βίαια με την αναγκαστική ανταλλαγή των πληθυσμών που όρισε η Συνθήκη της Λοζάνης το 1923.Είναι γνωστή η γενοκτονία του αρμενικού λαού το 1915 από τους Νεότουρκους, αλλά δεν είναι τόσο  γνωστή η μεθοδευμένη εξόντωση των Ελλήνων του Πόντου που είχε τις ίδιες αναλογίες ποσοτικά και ηθικά με τη γενοκτονία των Αρμενίων την περίοδο 1916-1923.

Από τους 697.000 Πόντιους που ζούσαν το 1913 στον Πόντο, περισσότεροι από 353.000, δηλαδή ποσοστό μεγαλύτερο από το 50%, θανατώθηκαν μέχρι το 1923 από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς στις πόλεις και τα χωριά, στις εξορίες και τις φυλακές, καθώς και στα τάγματα εργασίας, τα λεγόμενα «αμελέ ταμπουρού». Το <<επιτέλους  τους  ξεριζώσαμε>>  του  δολοφόνου  Μουσταφά Κεμάλ στο  τουρκικό  κοινοβούλιο  λέει  πολλές  αλήθειες  για  τη συμπεριφορά  των  τούρκων  απέναντι  στους  Έλληνες.

Τα αρχεία των Υπουργείων Εξωτερικών της Ευρώπης και της Αμερικής, καθώς επίσης και οι εκθέσεις διεθνών οργανισμών πιστοποιούν το μέγεθος και το είδος του διωγμού που υπέστησαν οι Έλληνες του Πόντου.Τα γεγονότα του 1922 είχαν ως συνέπεια το ξερίζωμα του ελληνισμού του Πόντου  και της Μ. Ασίας. Περισσότεροι από 1.300.000 Έλληνες αναγκάστηκαν να εκπατριστούν βίαια, εγκαταλείποντας τους προσφιλείς νεκρούς, μαζί με τις περιουσίες τους και τον πολιτισμό της μακραίωνης δημιουργικής παρουσίας τους εκεί.

Η εξαντλημένη από τον πόλεμο, ηθικά, πολιτικά, κοινωνικά, δημογραφικά και οικονομικά Ελλάδα αναγκάστηκε να δεχτεί στους κόλπους της εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο υποδοχής. Η μικρασιατική καταστροφή ξανάφερε στο προσκήνιο την ταραγμένη εσωτερική πολιτική κατάσταση. Η ανικανότητα των εναλλασσόμενων κυβερνήσεων ανάγκασε τον στρατηγό Πλαστήρα να αναλάβει την εξουσία, να εκθρονίσει τον βασιλιά Κωνσταντίνο και να κινητοποιήσει όλες τις κρατικές υπηρεσίες για την επίλυση των προσφυγικών προβλημάτων.

Η συντριπτική πλειοψηφία του προσφυγικού πληθυσμού, 638.252 άτομα, δηλαδή ένα ποσοστό 53%, εγκαταστάθηκε στη Μακεδονία, αρχικά στις περιοχές που εγκατέλειψαν οι ανταλλάξιμοι μουσουλμάνοι.Παρ’ όλες τις δυσκολίες, οι πρόσφυγες δεν λιποψύχησαν, αλλά επιστράτευσαν όλους τους μηχανισμούς επιβίωσης που απέκτησαν κατά τη διάρκεια της συμβίωσής τους με τους Οθωμανούς  και   ξαναέστησαν   τα  σπιτικά  και  τις  δουλειές  τους.

Όλα αυτά είναι ανάγκη να τα γνωρίζουμε και να τα θυμόμαστε  για να μην τα ξανά πάθουμε. Έτσι κι αλλιώς τα όσα αναφέραμε, αποτελούν μέρος της νεότερης ιστορίας μας.Είναι  χρέος  μας  λοιπόν  κάθε  γνώση που  σχετίζεται   με  την Πατρίδα  μας ιδιαίτερα για  τόσο  σημαντικά  γεγονότα.

 Η 19^ηΜαϊου στην Τουρκία είναι δυστυχώς ΄΄εθνική γιορτή της παιδείας τους΄΄, αλλά  στην Ελλάδα είναι ημέρα πένθους και μνήμης. Η  Διεθνοποίηση  και  η Διεθνής   Αναγνώριση  και  Καταδίκη   της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου  από  την  Τουρκία  είναι  χρέος  και  ηθική  υποχρέωσή  μας  προς  τους  χιλιάδες  άταφους  νεκρούς  μας.