Γράφει ο Βασίλης Κωνσταντινόπουλος

Mcs στην Διοίκηση Μονάδων Υγείας

Τις τελευταίες ημέρες, μια πράξη σπάνιας ανθρωπιάς ήρθε να ταράξει γλυκά τη σιωπή της καθημερινότητας και να μας θυμίσει κάτι που συχνά ξεχνάμε: ότι ο άνθρωπος δεν μετριέται από όσα έχει, αλλά από όσα δίνει.

Η δωρεά ενός ασθενοφόρου από μια συμπολίτισσά μας « ΔΩΡΕΑ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ ΕΞΑΙΡΕΤΗΣ ΗΜΑΘΙΩΤΙΣΣΑΣ» γράφτηκε πάνω στο ασθενοφόρο,   δεν είναι απλώς μια πράξη προσφοράς. Είναι μια σιωπηλή προσευχή προς τη ζωή, είναι ένα μήνυμα αγάπης προς κάθε άνθρωπο που θα βρεθεί σε ανάγκη, μια πράξη που μετατρέπει την αγωνία σε ελπίδα και τον χρόνο σε σωτηρία. Ένα ασθενοφόρο που δεν ανήκει πια σε έναν άνθρωπο, αλλά σε ολόκληρη την κοινωνία.

Σε έναν κόσμο που συχνά τρέχει χωρίς να βλέπει, τέτοιες πράξεις έρχονται να μας σταματήσουν και να μας θυμίσουν ότι η ανθρωπιά δεν χάθηκε. Απλώς χρειάζεται ψυχές που τολμούν να προσφέρουν, ίσως εδώ βρίσκεται η βαθύτερη αλήθεια: ότι η προσφορά δεν γεννιέται από την αφθονία, αλλά από την καρδιά. Από έναν άνθρωπο που έχει μέσα του πίστη, ευαισθησία και συνείδηση ότι δεν ζει μόνο για τον εαυτό του.

Όταν ο άνθρωπος στρέφεται με ταπείνωση και πίστη προς τον Χριστό, δεν μένει σε λόγια, αλλά καλείται να γίνει πράξη αγάπης. Και αυτή η αγάπη φαίνεται στα απλά και στα μεγάλα, στα καθημερινά και στα σπουδαία. Η εθελοντική αιμοδοσία είναι μια από αυτές τις πράξεις. Μερικά λεπτά από τη ζωή μας μπορούν να γίνουν αιωνιότητα για κάποιον άλλον. Ένα μικρό δώρο που όμως κρατά ζωντανή την ελπίδα, εκεί που όλα μοιάζουν να χάνονται.

Η δωρεά οργάνων και ιστών είναι ακόμη πιο βαθιά πράξη προσφοράς. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος, ακόμη και μέσα από την απώλειά του, συνεχίζει να χαρίζει ζωή. Μια καρδιά, ένας νεφρός, ένα συκώτι, ιστοί που μπορούν να γίνουν φως για άλλους ανθρώπους που περιμένουν ένα θαύμα.

 Επιπροσθέτως η δωρεά μυελού των οστών είναι ίσως η πιο σιωπηλή, αλλά και η πιο δυνατή μορφή ελπίδας. Ένας άγνωστος άνθρωπος μπορεί να γίνει η μοναδική ευκαιρία ζωής για έναν ασθενή που παλεύει με σοβαρές ασθένειες του αίματος. Μια απλή συμβατότητα που γίνεται σωτηρία. Όλες αυτές οι πράξεις, μικρές ή μεγάλες, ενώνονται σε ένα κοινό μήνυμα: ότι η ζωή δεν έχει νόημα όταν τη κρατάμε μόνο για εμάς. Αποκτά νόημα όταν τη μοιραζόμαστε. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα: ότι η κοινωνία δεν αλλάζει με τα λόγια, αλλά με τις καρδιές που αποφασίζουν να προσφέρουν.

Γιατί όταν η καρδιά προσφέρει, τότε δεν σώζεται μόνο ένας άνθρωπος. Σώζεται ολόκληρη η κοινωνία!!!